Miloš u Latinima

Bože mili, čuda velikoga!
Kada slavni Srpski knez Lazare
Posla zeta Miloš-Obilića
U Latine da kupi harače:
Latini ga divno dočekaše,
I gospodskom časti ugostiše,
Pa ga vode pred bijelu crkvu,
Pred bijelu crkvu Dimitriju,
Pak se vale Latinska gospoda:
“Gle, vidiš li, vojvoda Milošu!
“Vidiš našu crkvu Dimitriju,
“Kakova je i kolika li je?
“Vi nejmate takovijeh crkvi.”
Veli njima vojvoda Milošu:
“Vi ste mudri, gospodo Latinska,
“Jeste mudri al’ zborite ludo!
“Da vi znate naše namastire,
“Naših slavnih cara zadužbine,
“Kakovi su i koliki li su!
“Da vidite lavru Studeničku
“Ne daleko od Novog Pazara;
“Da vidite Đurđeve Stupove
“Kod Deževe starijeh dvorova,
“Zadužbine cara Simeuna;
“Da vidite čudo neviđeno,
“B’jel Vilindar usred gore Svete,
“Zadužbinu Save svetitelja
“I njegova oca Simeuna;
“Da vidite Žiču kraj Morave
“I kod Ibra više Karanovca;
“Sopoćane Raški na izvoru,
“Zadužbine svetoga Stevana,
“Srpskog kralja prvovjenčanoga;
“Da vidite Papraću veliku
“Viš’ Zvornika Spreči na izvoru
“Pod visokom gorom Borogovom,
“Zadužbinu Vukana župana;
“Da vidite visoke Dečane
“Kod Prizrena grada bijeloga,
“Zadužbinu kralja Dečanskoga;
“Da vidite Raču prebijelu
“Kod Sokola ukraj vode Drine;
“Da vidite lijepu Tronošu
“Kod Loznice na r’jeci Tronoši,
“Zadužbinu braće Jugovića;
“Da vidite slavnu Ravanicu
“U Resavi niže Paraćina
“Na studenoj r’jeci Ravanici,
“Zadužbinu našeg gospodara,
“Gospodara, slavnog knez-Lazara;
“I ostale Srpske manastire,
“Da vidite, pak da se divite,
“Kakovi su i koliki li su!
“Šta je vaša crkva Dimitrija?
“Ja ću vam je sada preturiti
“A iz ruke teškim buzdovanom.”
Al’ Latini to ne vjerovaše,
No s Milošem oni s’ opkladiše
U hiljadu žutijeh dukata.
Uze Miloš perna buzdovana
I zasuka bijele rukave,
Pak se moli Bogu istinome:
“Prosti, Bože i bijela crkvo!
“Da se jednom bacim preko tebe:
“Ne ću na te, nego preko tebe.”
Pak poteže pernim buzdovanom,
Buzdovan se zamče u oblake:
Jedni vele: “Jeste preturio,”
Drugi vele: “Nije preturio,”
Treći vele: “Jeste, te visoko.”
Kad se vrati perni buzdovane
Iznad b’jele crkve iz oblaka,
On udari u banove dvore,
Te polupa srčali čardake,
I tu ubi dva banova sina
I četiri morska dženerala
I dvanaest velikih vlastela.
Kad to viđe gospoda Latinska,
Uvatiše vojvodu Miloša,
Baciše ga na dno u tamnicu.
Često Miloš kroz prozor pogleda,
Ne bi l’ mog’o koga ugledati;
Al’ ugleda Kostu Ciganina,
Pa ga poče Bogom bratimiti:
“Bogom brate, Kosta Ciganine!
“Evo tebe tri dukata žuta,
“Donesi mi jedan list hartije,
“List hartije knjige bez jazije.”
To je Kosta za Boga primio,
Donese mu jedan list hartije,
List hartije knjige bez jazije,
Miloš sjede sitnu knjigu pisat’
Svome tastu Srpskom knez-Lazaru,
Ne piše je, čim se knjige pišu,
Već je piše krvi od obraza;
Sve mu kaza što je i kako je.
Kad Lazaru sitna knjiga dođe,
I on viđe, što mu knjiga kaže,
Onu gleda, drugu sitnu piše,
Te je šalje gospodi Latinskoj,
U knjizi im ovako besjedi:
“Čujete li, gospodo Latinska!
“Pustite mi mog zeta Miloša,
“Podajte mu od zemlje harače,
“I opklade hiljadu dukata;
“Ako li ga odmah ne pustite,
“Vjera moja tako mi pomogla!
“Dić’ ću na vas Srblje i Madžare,
“Svu ću vašu zemlju poharati,
“Poharati, ognjem popaliti.”
Kad Latini knjigu proučiše,
Brže-bolje pustiše Miloša,
Dadoše mu od zemlje harače,
I opklade hiljadu dukata.

Pretkosovski ciklus

Ostavite prvi komentar

Ostavite komentar

Vaša imejl adresa neće biti objavljena.


*